Mój sposób na olej smakowy

Na półkach sklepowych dojrzałam niedawno kilka rodzajów aromatyzowanych olejów rzepakowych.
W pierwszej chwili już miałam pakować jeden z nich do wózka, kiedy wpadłam na pomysł, że przecież przygotowanie takiej przyprawy w domu to nic prostszego, a o ile tańszego.
Olej rzepakowy zawsze każdy ma w domu.
Czosnek, czy suszone zioła na pewno też.

Mój sposób na przechowywanie i wykonanie takiego oleju jest bardzo prosty i praktyczny.
Zawsze kupuję olej w butelkach litrowych, a tego ziołowego w takich ilościach robić nie ma potrzeby.
Trzymanie go w słoiku, czy plastikowej butelce jest nieestetyczne, a nie każdy z nas ma odpowiedni na oliwę pojemnik.
Ja używam do niego więc dobrze oczyszczonej butelki po sosie sojowym TAO TAO.

Po pierwsze - ma ona odpowiednią pojemność, zakrętkę, która daje pewność szczelności i korek niekapek.
Jak do tej pory zrobiłam dwa takie smakowe oleje - jeden z tymiankiem, drugi z czosnkiem.
Po około dwóch tygodniach nabierają już odpowiedniego aromatu. :)
Tymiankowego używam do sałatek, a czosnkowego do sosu i ciasta na pizzę.
Muszę przyznać, że jest to dość ciekawy pomysł, ale przepłacać naprawdę nie warto.

Po pierwsze kupując w sklepie olej smakowy również nie nabywamy dużej butelki, a a większości przypadków 330ml.
Taka pojemność kosztuje zwykle w granicach od 6 do 10zł, a nawet więcej.
Przygotowując specyfik w domu, oszczędzamy więc mnóstwo pieniędzy, a i mamy pewność, co do niego włożyliśmy. :)

Oczywiście oprócz tymianku, czy czosnku możemy użyć wielu innych przypraw, jak świeża lub suszona bazylia, czy papryczka chilli.

Naprawdę polecam, ja już nie umiałabym o nich w kuchni zapomnieć. :)

Na małą butelkę (po sosie sojowym) oleju czosnkowego potrzeba 3 dużych ząbków czosnku.
Na tymiankowy dałam dwie duże gałązki.

Pizza z kamienia po raz pierwszy

Zaraz po trzymaniu nowiuśkiego, wymarzonego kamienia, zabrałam się do zagniatania ciasta.
Muszę przyznać, że nie przypuszczałam, że po upieczeniu na nim pizzy będzie taka różnica w smaku.
Przede wszystkim, już gdy ciasto rośnie, kamień się nagrzewa, dzięki temu po ułożeniu na niej składników samo pieczenie zajmuje 5 minut!
Ciasto jest chrupiące, wręcz dla mnie idealne.
Zrobiłam tylko jeden błąd - ulepiłam zbyt duży placek, który przy nakładaniu na kamień okazał się być większy od niego... dlatego nieco się zniekształcił.
Nauczona doświadczeniem, następnym razem zrobię dwie mniejsze pizze i poeksperymentuję z zawijaniem sera w rogi. :)

CIASTO:

• 250g mąki pszennej  t. 450
• 15g świeżych drożdży
• 2 łyżki oleju
• 130ml mleka wymieszanego z wodą
• szczypta soli
• pół łyżeczki cukru do roztarcia z drożdżami

SOS:

• sok pomidorowy/przecier z kartonika/pomidory z puszki
• 2 łyżki koncentratu pomidorowego z ziołami
• 3 ząbki czosnku
• 1 dymka
• bazylia, oregano, pieprz cayenne, sól
• 2 łyżki oleju

FARSZ:

• domowa szynka wędzona
• ananas
• cebula
• kukurydza z puszki
• ser
• suszone pomidory

1.
Przygotowujemy ciasto.
Mąkę przesiewamy do miski, robimy w niej zagłębienie.
Wlewamy do niego letnie mleko z wodą oraz olej.
Drożdże rozcieramy z cukrem i również wlewamy je do mąki.
Wsypujemy sól i zagniatamy gładkie ciasto.
Przy wlewaniu mleka warto zachować ostrożność.
Szklanki bywają różnej wielkości i zawsze podkreślam, by nie zapędzać się z wlewaniem dokładnej ilości z przepisu, by ciasto nie wyszło zbyt rzadkie.
Powinno być miękkie i sprężyste, nie przyklejać się do rąk.
Wyrobione ciasto odstawiamy, w misce przykrytej ściereczką, w ciepłe miejsce do podwojenia objętości.

2.
W tym czasie kamień wstawiamy na kratce na przedostatni poziom piekarnika, a ten rozgrzewamy przez 40 minut w najwyższej temperaturze, jaka jest możliwa (zwykle 270 stopni).

Robimy sos, którym będziemy smarować spód pizzy.
Na patelnię lub do rondelka wrzucamy dwie łyżki masła.
Wrzucamy do niego posiekaną cebulkę i szklimy ją.
Dorzucamy przeciśnięty przez praskę czosnek.
Podsmażamy kilka chwil, jednak niezbyt długo.
Zwiększamy temperaturę na patelni  i dokładamy koncentrat pomidorowy.
Zasmażamy wszystko razem kilka chwil dobrze mieszając.
Wlewamy sok pomidorowy lub przecier.
Niezbyt dużo, około pół, do 3/4 szklanki. Jeśli korzystamy z pomidorów z puszki, najlepiej wcześniej je zmiksować.
Dodajemy zioła według uznania.
Ja zawsze daję dużo suszonej bazylii, mniej oregano i sporo pieprzu cayenne.
Doprawiamy sos, by był odpowiednio słony.
Przesmażamy go do momentu, aż nieco zgęstnieje.

Wędlinę i suszone pomidory kroimy małą kostkę, kukurydzę i ananasa odsądzamy na sitku.
Cebule kroimy w niezbyt grube plastry lub półplastry/ piórka.

3.

Gdy ciasto podwoiło objętość rozwałkowujemy je na kształt koła, najlepiej na łopacie piekarniczej.
Ponieważ takiej nie mam, świetnie sprawdziła się mata sylikonowa.
Błędem było duże ciasto, nie samo wykorzystanie maty, z której odrobinę zjechała mi cała pizza. ;)
W ostatecznym rozrachunku jednak wszystko poszło dobrze.

Rozwałkowujemy ciasto na macie lub łopacie i smarujemy je sosem, pozostawiając ok. 2 centymetrów wolnego miejsca.

Układamy składniki, nie przesadzając jednak z ilością.
Na koniec posypujemy pizzę tartym serem i przenosimy ją delikatnie na gorący kamień.
Zamykamy piekarnik i pieczemy do zrumienienia brzegów, około 5-6 minut.
Wyjmujemy pizzę z pieca i zjadamy ze smakiem! :)

Domowa przyprawa do piernika

Zdjęcie brzydkie, ale tylko takie mi po tej przyprawie zostało... :/
Wyszła rewelacyjnie przearomatyczna.
Kiedy mi się skończyła i drugą musiałam kupić, strasznie się zawiodłam, ponieważ nie pamiętałam jak słabo one wypadają w stosunku do tych ubijanych pół dnia ręcznie w mikromoździerzu...

• 15g całych goździków
• 15g kory cynamonu
• 1 mała gałka muszkatołowa
• 5g ziarenek kardamonu (wydłubanych z łupinek lub mielonego)
• 3g czarnego pieprzu w ziarnach
• 3g pieprzu białego (najlepiej również w ziarnach, ale ciężko go znaleźć)
• 5g anyżu w gwiazdkach
• 10 ziaren ziela angielskiego

Wszystkie składniki po kolei miażdżymy w moździerzu, po czym dokładnie razem mieszamy.
Oczywiście najlepiej, jeśli wszystkie przyprawy będą świeże, nie wrzucone po prostu z torebki już zmielone, ponieważ ma to ogromny wpływ na jakość i aromat naszej przyprawy piernikowej.
Naprawdę polecam poświęcić odrobinę więcej czasu, bo piernik z nią wychodzi naprawdę rewelacyjny. :)

Domowy cukier WANILIOWY

Po traumie, jaką przeszłam dziś z szukaniem cukru WANILIOWEGO Kotanyi (jedyna firma, która robi taki cukier z wanilią, nie waniliną...), dałam za wygraną.
Odkopałam odłożone na "czarną godzinę" dwie laski wanilii i postanowiłam liczyć na inwencję.
Nie miałam ochoty kupować dodatkowo drobnego cukru do wypieków i okazało się, że wcale nie trzeba. :3

półtorej szklanki cukru kryształu
2 świeże laski wanilii
moździerz

Laski wanilii kroimy wzdłuż na połowę.
Ze środka małym nożykiem wydłubujemy "miąższ" i wrzucamy go do cukru w moździerzu.
Kilka chwil ucieramy wszystko, do momentu otrzymania cukru o dość miałkiej konsystencji.

Taka przyprawa, by smakowała dobrze waniliowo, powinna odstać w szczelnym słoiczku około tygodnia.

Domowy czosnek granulowany

Niby nic prostszego, a jednak nie tak łatwo na to wpaść. ;)
Stąd też moje przypomnienie o tym, jak łatwo i przyjemnie powstaje domowy czosnek granulowany, który jest o wiele bardziej aromatyczny od tego z torebki.
A podstawa to zakup dobrej rośliny pochodzenia polskiego.

polski czosnek (ilość odpowiadająca potrzebom)
moździerz

Czosnek obieramy i grubo siekamy.
Wysypujemy go na spodek i stawiamy blisko kaloryfera do wyschnięcia.
(powinien być całkiem twardy, może to trwać kilka dni)
W domu będzie jakiś czas unosił się jego intensywny zapach, jednak nie ma na co narzekać, świetnie pomaga na katar. ;)
Po tym czasie suche cząstki czosnku (fajny łamaniec językowy :P) przekładamy do moździerza i rozdrabniamy na proszek.
Pył mieszamy z odrobiną soli, by dłużej zachował świeżość i przechowujemy w suchym miejscu, w szczelnie zamkniętym słoiczku.